Nie można było prościej? Pojechać, zrobić zdjęcia, ułożyć je w jakąś spójną historię, wydać wraz z wyszperanym w archiwum listem w klasycznej formie… Stereofotografia? Owszem, to było modne, ale na początku ubiegłego wieku, zanim ktoś udoskonalił sztukę filmową. I jeszcze ten tytuł! Sugerujący, że będzie to w miarę zwięzły, przystępny komunikat. Ale nie, to musi być głębszy przekaz, dobrze przemyślana koncepcja i coś, co nie tylko przyciągnie wzrok, ale też namiesza w głowie. Ambitny fotograf potrafi czytelnikowi (i sobie) skomplikować życie.

Najpierw krótka instrukcja obsługi. Jeziorek umożliwił odbiorcy percepcję Indii w trójwymiarze dzięki ułożeniu zdjęć stereoskopowych tak, by móc je oglądać metodą krzyżowzroku (cross-eye technique). Wystarczy chwila koncentracji, lekkie zezowanie – wówczas należy skupić wzrok przed środkiem stereopary, aby ujrzeć jeden, początkowo nieostry obraz i efekt 3D bez dodatkowych urządzeń optycznych gotowy. Technika ta wymaga wprawy i na dłuższą metę męczy wzrok, jednak każe zastanowić się nad istotą patrzenia, postrzeganiem barw i głębi – czymś, co wydaje się naturalne jak oddychanie.